Wat we niet leren op de schoolbanken.

Wat weerhoudt ons mensen er van om elkaar lief te hebben? Hoe komt het dat de mensheid zo verdeeld is? Verdeeldheid is geen aangeboren eigenschap, geen intrinsieke waarde die in ons DNA is ingebed. Liefde, daarentegen, is waaruit we geboren zijn, en het is wat voor velen onze grootste drijfveer is. Liefde bindt, verbindt, voedt, heelt, en creëert leven. Waarom wordt ons dan niet geleerd hoe we elkaar beter kunnen liefhebben?

Deel dit artikel

Wat we niet leren op de schoolbanken.
Love

Als ik doorheen de dag even de tijd neem om te mijmeren over de vele verschillende onderwerpen die ons dagdagelijks bezighouden, dan volgt er dikwijls een stroom van informatie die langs mijn pen een uitweg zoekt om zich te manifesteren.

En dan, als ik aan het schrijven ben, word ik onderbroken door dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt... "Wat ben je in hemelsnaam aan het doen?"…

Het is de stem van mijn bewustzijn die tegengewicht biedt aan mijn ego en me op het juiste pad houdt. Ik zou kunnen fulmineren over zoveel gruweldaden die in deze wereld plaatsvinden, maar in plaats van de wereld te voeden met meer negatieve energie, kies ik er  voor om met positiviteit en Liefde bij te dragen op elke mogelijke manier die ik kan bedenken.

Want wat is het doel van dit alles? Waarom rennen we rond als kippen zonder kop alsof er iets anders te realiseren is dan onszelf? Kunnen we onszelf tot ons persoonlijke doel brengen, of worden we afgeleid en worden we geleefd voor een doel dat niet het onze is?

Zelfs nu, als ik mijn ogen sluit en nadenk over de inhoud van mijn schrijfsels, voel ik een kalmte over me heen komen. Een kalmte die me zegt dat niets er echt toe doet. We verlaten deze plek op dezelfde manier dan we hier zijn aangekomen, met niets. Alles wat we bezitten, ons geld, eigendom, enz... zijn niets meer dan geleende goederen en zullen herverdeeld worden wanneer we dit leven verlaten en onze reis voortzetten.

Veel mensen jagen hun hele leven op geld en materiële rijkdom, en als ze sterven, zijn ze zo arm dat ze alleen maar geld hebben... Niets van dat alles kunnen we meenemen op onze reis, en niemand zal ons er om herinneren.

Wat is er nodig om afstand te kunnen nemen van materialisme en kapitalisme? Welke waarden moeten er weer worden gepropageerd zodat de mensheid kan helen van de dodelijke auto-immuun ziekte waarmee deze maatschappij is besmet?

Het antwoord is heel eenvoudig: respect, vriendelijkheid, mededogen, liefde, zelfbewustzijn, dankbaarheid, gemeenschapszin, delen, ...

Het lijkt duidelijk, nietwaar? Maar als dat zo is, waarom zien we er dan zo weinig van? Omdat we door de reguliere media worden overladen met wat als het nieuwe normaal wordt beschouwd: oorlog, hongersnood, genocide, verwaarlozing, leugens, bedrog, moord, stelen, doden, verkrachting, wreedheden, kindermishandeling, .. de lijst gaat maar door. Het resultaat van deze overdaad aan liefde-verlammende beelden en informatie is dat het een gevoelloosheid, een kilte, een onverschilligheid creëert in de harten van de mensen die erdoor besmet worden. Het tegengif is simpel: schakel de mainstream media uit en vermijd de negatieve aantrekkingsvelden die ermee gepaard gaan.

Het is hoog tijd om los te komen van de illusie die “samenleving” heet en om weer contact te maken met onze medemensen. We moeten opnieuw contact maken met onze vrienden en familie en zelfs vreemden, hen persoonlijk ontmoeten in plaats van via sociale media. Praten over het leven, praten over de dingen die er toe doen, praten over liefde, over bewustzijn, over vreugde, over geluk , over spelen, over een goede gezondheid en hoe deze te behouden, over schoonheid, over de natuur, over jou, over hen...

Elk moment is goed om te vergeven, om te zeggen dat het je spijt, om te zeggen “ik hou van jou”. Deel een lach en een traan en laat je hart weer tot de rand gevuld worden met Liefde. Laten we elkaar helpen waar we kunnen, laten we anderen tonen dat de holte in onze borst niet leeg is, want uiteindelijk, het enige dat er echt toe doet, is LIEFDE! ❤️

En dat is iets waar men je wel om zal herinneren.

~ Giri Dayakar Jagamohan