Waarom kan Amerika een onvolmaakte wereld niet accepteren?

Sinds het einde van de Koude Oorlog aan het begin van de jaren negentig hebben de Verenigde Staten zich om een groot aantal redenen in talrijke regio’s militair gemengd of zelfs oorlogen gevoerd. De lijst is lang: Koeweit, Somalië, Bosnië, Kosovo, Afghanistan, Irak, Libië, Syrië en recentelijk Oekraïne, schrijft Ted Galen Carpenter. Bovendien omvat die […] The post Waarom kan Amerika een onvolmaakte wereld niet accepteren? appeared first on Frontnieuws.

Deel dit artikel

Waarom kan Amerika een onvolmaakte wereld niet accepteren?

Sinds het einde van de Koude Oorlog aan het begin van de jaren negentig hebben de Verenigde Staten zich om een groot aantal redenen in talrijke regio’s militair gemengd of zelfs oorlogen gevoerd. De lijst is lang: Koeweit, Somalië, Bosnië, Kosovo, Afghanistan, Irak, Libië, Syrië en recentelijk Oekraïne, schrijft Ted Galen Carpenter.

Bovendien omvat die lijst niet de lopende “drone-oorlogen” van Washington in Pakistan en andere landen.

Zelfs als de Amerikaanse leiders oprecht geloofden dat deze militaire interventies zowel strategisch wenselijk als moreel gerechtvaardigd waren, bewijst het verleden het tegendeel. Keer op keer hebben de acties van Washington landen en regio’s gedestabiliseerd, onsmakelijke, uiterst gevaarlijke politieke elementen in het zadel geholpen en massale vluchtelingencrises veroorzaakt. De meeste van deze kruistochten hebben de toch al slechte situaties nog erger gemaakt. Amerikaanse leiders moeten leren dat het vaak verstandig is een onvolmaakte, zelfs onaangename, situatie te accepteren om te voorkomen dat er een catastrofale situatie ontstaat.

Helaas lijken de meeste leden van de gevestigde orde op het gebied van het buitenlands beleid geen lering te hebben getrokken uit eerdere blunders. Het zou een goede eerste stap zijn te erkennen dat de arrogante vasthoudendheid van Washington om de NAVO uit te breiden tot aan de grens met Rusland fundamentele Russische veiligheidsbelangen met voeten heeft getreden en de tragische oorlog in Oekraïne heeft helpen ontketenen. De logische vervolgstap zou zijn om onderhandelingen te vergemakkelijken over een vredesakkoord dat de strikte neutraliteit van Oekraïne garandeert.

Een dergelijke regeling zou Rusland de controle laten behouden over zowel de Krim als de Donbas, en het zou bevestigen dat Oekraïne in de invloedssfeer van Moskou blijft. In plaats van een dergelijke onaangename, maar nog steeds draaglijke uitkomst te accepteren, gebruikt Washington Oekraïne als pion in een NAVO-proxy-oorlog tegen Rusland – een strategie die het nachtmerrieachtige vooruitzicht biedt van een bloedig, meerjarig conflict. Erger nog, de proxy-oorlog zou kunnen escaleren tot een directe oorlog tussen de NAVO en Rusland, met mogelijk nucleaire gevolgen.

Een dergelijk onverstandig beleid typeert het gedrag van de VS in de afgelopen drie decennia. In plaats van de desintegratie van Joegoslavië in de jaren negentig op een natuurlijke manier te laten verlopen, ondanks het bijbehorende geweld, leidden de Verenigde Staten militaire interventies van de NAVO om het inherent instabiele nieuwe land Bosnië intact te houden en (omgekeerd) om de Servische provincie Kosovo los te koppelen van de controle van Belgrado. Beide gebieden zijn een kwart eeuw later nog steeds etnische en politieke kruitvaten.

De bijziendheid van Washington was nog duidelijker in zijn beleid ten aanzien van Irak. De Iraakse dictator Saddam Hoessein, ooit een gewaardeerde cliënt van de VS, beging de onvergeeflijke zonde om zonder toestemming van de VS het naburige Koeweit in te nemen. De Verenigde Staten straften hem door zijn troepen uit Koeweit te verdrijven en grote schade toe te brengen aan Irak’s eigen infrastructuur. Maar de Amerikaanse leiders stopten niet, zelfs niet toen deze acties in de hele moslimwereld tot destabilisatie leidden. In plaats daarvan begonnen de Verenigde Staten onder president George W. Bush een nieuwe oorlog en verdreven Saddam van de macht.

Saddam was zeker een gemene, wrede heerser. Maar hij was ook een pragmatische, effectieve seculiere heerser, die de krachten van het religieuze extremisme op afstand hield. Het Irak van na Saddam was een puinhoop, met een Soenni-Sjiitische burgeroorlog in 2005-2007 en de daaropvolgende opkomst van ISIS tijdens de regering van Barack Obama. Op een gegeven moment controleerde ISIS bijna een derde van het grondgebied van Irak, waaronder de op één na grootste stad van het land, Mosul. Ook nu nog houdt de democratische Potemkin-regering in Bagdad een wankele greep op de macht, terwijl de Koerden in Noord-Irak de facto onafhankelijkheid uitoefenen en zich tegelijkertijd moeten weren tegen herhaalde Turkse militaire invallen. Met zijn Irak-beleid ondermijnde Washington de door een seculiere tiran gehandhaafde stabiliteit en creëerde het in plaats daarvan een gevaarlijke, veel onstabielere omgeving.

Het buitenlandse beleidsteam van Obama slaagde erin om in Libië een nog gruwelijker resultaat te bereiken. In 2011 hielpen de Verenigde Staten en enkele belangrijke NAVO-bondgenoten (vooral Groot-Brittannië en Frankrijk) rebellen om de Libische dictator Muammar Kadhafi omver te werpen. Minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton vierde Kadhafi’s ondergang (en sadistische executie) met de luchtige kwinkslag “we kwamen, we zagen, hij stierf”.

Het was bijzonder moeilijk om verdriet te hebben over de ondergang van Kadhafi; hij was een typische corrupte en wrede dictator uit de derde wereld die zo uit een Hollywoodcast leek te komen. Maar net als Saddam was Kadhafi een seculiere tiran die er (ternauwernood) in slaagde een fragiel, kunstmatig land bijeen te houden. Door hem te helpen elimineren, stortten de Verenigde Staten Libië in meer dan een decennium van gruwelijke chaos. Het resultaat van de bemoeienis van de NAVO zijn enorme vluchtelingenstromen, zowel intern als bij wanhopige pogingen om de gevaarlijke oversteek over de Middellandse Zee naar Europa te maken. Er zijn zelfs berichten over slavenmarkten in de open lucht waar zwarte Afrikaanse migranten worden verkocht. Momenteel woedt er een strijd om de macht tussen de officiële regering in Tripoli en de rebellen van veldmaarschalk Khalifa Haftar. Geen enkel weldenkend mens kan beweren dat de door de VS geleide militaire interventie Libië beter heeft gemaakt.

Het resultaat van het Amerikaanse beleid in Syrië is minstens even slecht. De regering-Obama lanceerde een poging om soennitische machten (voornamelijk Saoedi-Arabië, Qatar en Turkije) te helpen de Syrische leider Bashar Al-Assad te verdrijven. Zo slecht als Assad was, zo slecht waren zijn binnenlandse tegenstanders. Washington steunde uiteindelijk enkele van de meest verfoeilijke extremistische moslimgroepen in het Midden-Oosten, terwijl het ze valselijk afschilderde als pro-democratische “vrijheidsstrijders”. Net als in Irak en Libië heeft de Amerikaanse inmenging geleid tot een enorme humanitaire tragedie. Meer dan 300.000 Syriërs zijn in de gevechten omgekomen en ongeveer 6,8 miljoen zijn vluchteling – een enorme vluchtelingenstroom die tot ernstige sociale en politieke spanningen in Europa heeft geleid. Door te weigeren de voortzetting van het bewind van een pro-Iraanse seculiere dictator te aanvaarden, heeft Washington van Syrië weer een chaotische arena en een speelplaats voor radicale islamistische elementen gemaakt.

Deze gebeurtenissen zouden de Amerikaanse beleidsmakers tot veel grotere voorzichtigheid moeten aanzetten, vooral met betrekking tot het conflict in Oekraïne. De Verenigde Staten en hun NAVO-bondgenoten hebben al een onnodige tragedie veroorzaakt door hun onhandige, toondove beleid ten aanzien van Rusland en de strategische belangen van Moskou in Oekraïne. Opnieuw weigerden de Amerikaanse leiders een ongunstige situatie te accepteren en creëerden daarmee een ergere. Als ze zich nu niet terugtrekken, zou het uiteindelijke resultaat de lelijke resultaten in de Balkan, Irak, Libië en Syrië kunnen doen lijken op kleine misstappen.


Copyright © 2023 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

OEKRAÏNE CONFLICT DOSSIER

Rusland vecht tegen de Nieuwe Wereldorde



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

The post Waarom kan Amerika een onvolmaakte wereld niet accepteren? appeared first on Frontnieuws.