Vergeet M.A.D., kan Rusland de Verenigde Staten verslaan in een nucleaire oorlog?

Ik aarzel om dit te schrijven omdat ik de lezer niet het idee wil geven dat ik het gebruik van kernwapens steun. Dat doe ik niet. Maar de bevolking van de Verenigde Staten leeft, dankzij een onbekwaam en corrupt politiek leiderschap, in de fantasie dat we nog steeds in de strategische wereld van de jaren […] The post Vergeet M.A.D., kan Rusland de Verenigde Staten verslaan in een nucleaire oorlog? appeared first on Frontnieuws.

Deel dit artikel

Vergeet M.A.D., kan Rusland de Verenigde Staten verslaan in een nucleaire oorlog?

Ik aarzel om dit te schrijven omdat ik de lezer niet het idee wil geven dat ik het gebruik van kernwapens steun. Dat doe ik niet. Maar de bevolking van de Verenigde Staten leeft, dankzij een onbekwaam en corrupt politiek leiderschap, in de fantasie dat we nog steeds in de strategische wereld van de jaren negentig leven, toen men begreep dat een eerste nucleaire aanval van de Verenigde Staten of Rusland op de ander zou leiden tot een onstuitbare reactie die beide landen verwoest zou achterlaten en de wereld zou confronteren met een mogelijke nucleaire winter. Met andere woorden, wederzijdse gegarandeerde vernietiging, schrijft Larry Johnson.

Mutual(ly) assured destruction (MAD) (wederzijdse gegarandeerde vernietiging) is de militaire strategie die ervan uitgaat dat een gebruik van nucleaire wapens op grote schaal door een van twee zijden in een oorlog zou resulteren in de vernietiging van zowel de aanvaller als de verdediger. – Wikipedia

Maar toen kwam George W. Bush. In juni 2001 trok George W. Bush eenzijdig het anti-ballistische raketverdrag in. Als u jonger bent dan 40 jaar, herinnert u zich waarschijnlijk niets van het ABM-verdrag. Hier is een snelle opfrissing:

Het ABM-verdrag, dat in 1972 door Washington en Moskou werd ondertekend om de nucleaire wapenwedloop af te remmen, verbood beide grootmachten om nationale verdedigingsmiddelen in te zetten tegen ballistische langeafstandsraketten en om de basis te leggen voor een dergelijke verdediging. Het verdrag was gebaseerd op de vooronderstelling dat als een van beide grootmachten een strategische verdediging zou opbouwen, de andere zijn offensieve nucleaire krachten zou opbouwen om de verdediging te compenseren. De grootmachten zouden daardoor snel op weg worden gezet naar een nooit eindigende offensief-defensieve wapenwedloop, terwijl elk van hen probeerde de actie van zijn tegenhanger te compenseren. – https://www.armscontrol.org/act/2002-07/news/us-withdraws-abm-treaty-global-response-muted

Ik herinner me het eerste jaar van Bush nog goed. Ik schreef toen over de totale verwaarlozing van terrorismebestrijding door de regering-Bush in plaats van me te concentreren op de ontwikkeling van een raketafweersysteem. Dat was de prioriteit van het nationale veiligheidsteam van Bush in 2001, totdat 9-11 plaatsvond. Het Bush-team negeerde de waarschuwingen van de CIA dat Bin Laden van plan was de Verenigde Staten aan te vallen en belegde pas op 10 september zijn eerste vergadering over terrorisme:

Bin Ladin Determined To Strike in US was de titel van de President’s Daily Brief, opgesteld door de Central Intelligence Agency en gegeven aan de Amerikaanse president George W. Bush op maandag 6 augustus 2001. De brief waarschuwde, 36 dagen voor de aanslagen van 11 september, voor terroristische dreigingen van Osama bin Laden en al-Qaeda, waaronder “patronen van verdachte activiteiten in dit land die overeenkomen met voorbereidingen voor een kaping” van Amerikaanse vliegtuigen.[1]. – https://en.wikipedia.org/wiki/Bin_Ladin_Determined_To_Strike_in_US

In de nasleep van de aanslagen van 9-11 schakelde de regering-Bush over op een pervers antiterrorismebeleid met als hoogtepunten de invasie van Afghanistan en de oorlog in Irak. Het nieuwe CT-beleid verschoof het defensiebeleid van de Amerikaanse regering van het bouwen en inzetten van het verdedigingssysteem tegen ballistische raketten, wat de droom was van Bush en Cheney in de eerste 8 maanden van hun regering, naar het bestrijden van terrorisme en natievorming. Miljarden dollars die hadden kunnen worden besteed aan een nieuw ABM-systeem werden opgeslokt door nutteloze militaire inspanningen in Afghanistan, Irak en andere achterbuurten in de derde wereld.

Wat deed Rusland? Aanvankelijk klaagden de mensen in Moskou:

Sergei Yastrzhhembsky, woordvoerder van het Kremlin, zei dat Moskou de terugtrekking van de VS uit het ABM-verdrag zal betreuren, maar verder rustig zal blijven. De heer Yastrzhembsky zei dat Ruslands eigen kernwapenarsenaal voldoende is om het land in de toekomst te beschermen.

Het hoofd van de Russische generale staf, generaal Anatoly Kvashnin, zegt dat de terugtrekking van de VS uit het ABM gevolgen zal hebben voor de strategische stabiliteit.

Generaal Kvasnin zegt dat het voor sommige landen de weg zal vrijmaken voor een internationale wapenwedloop. Maar hij zegt dat het de veiligheid van Rusland niet zal bedreigen.

Sommige Russische politici zijn minder terughoudend. Doema-afgevaardigde Vladimir Lukin van de liberale Yabloka-partij noemt de stap van de VS een grote fout.

De heer Lukin zegt dat “het erger is dan een misdaad, het is een fout”. Hij beschuldigt de VS ervan Russische hulp te gebruiken in de antiterreurcoalitie en vervolgens de Russische zorgen over andere kwesties, zoals het ABM-verdrag, te negeren. – https://www.voanews.com/a/a-13-a-2001-12-13-31-russia-66943622/377674.html

En toen deed Rusland wat de Russen doen – ze creëerden een robuuste, gelaagde ABM-verdediging. Mijn vriend, Andrei Martyanov, geeft een algemene beschrijving van de reactie van Rusland in zijn geweldige boek Losing Military Supremacy:

“Bovendien, als op maritiem gebied de Verenigde Staten nog steeds een aantal sterke posities behouden, niet in het minst door de omvang van haar marine, zijn de huidige situatie en trends nog erger op de andere militair-technologische gebieden. De ramp met de F-35 of het Littoral Combat Ship zijn slechts enkele indicaties van de algemene achteruitgang van de Amerikaanse conventionele capaciteiten, zoals de Amerikaanse luchtverdediging voor de VS zelf, die eenvoudigweg niet bestaat – een veelzeggend feit voor de natie die dacht er geen nodig te hebben. Dit moet niet worden verward met de verdediging tegen ballistische raketten die wel bestaat in de VS, maar die absoluut nutteloos is tegen kruisraketten die over zee en door de lucht worden afgevuurd en die cruciale Amerikaanse militaire infrastructuur kunnen aanvallen – een vermogen dat Rusland met dramatisch effect heeft gedemonstreerd in Syrië. In tegenstelling tot Rusland, dat kan bogen op misschien wel de beste, diepgewortelde nationale luchtverdediging, die vandaag de dag over de beste lucht- en raketafweercomplexen ter wereld beschikt, zijn de Amerikaanse kusten vrijwel weerloos. De stationering van batterijen van het Patriot PAC-3 systeem, waarvan de reputatie om te beginnen niet erg hoog is, of van de AEGIS schepen langs de Amerikaanse kustlijn, biedt geen garantie tegen conventionele of zelfs nucleaire vergelding tegen de VS in geval van een groot conflict. Nu de Severodvinsk-klasse nucleaire onderzeeërs van project 885 en de gemoderniseerde project 949A-klasse, alle bewapend met de nieuwste TLAM’s, op stapel staan, is het heel moeilijk om een maatregel te voorzien die de VS zelf op realistische wijze kan beschermen tegen een massale aanval met kruisraketten. – https://www.amazon.com/Losing-Military-Supremacy-American-Strategic/dp/0998694754/ref=sr_1_1?s=books&ie=UTF8&qid=1520301368&sr=1-1&keywords=Martyanov+Losing+Military+Supremacy,

Dit is dus de hamvraag: kunnen de VS een kernraket blokkeren?

Een nieuwe studie, gesponsord door de American Physical Society, concludeert dat de Amerikaanse systemen voor het onderscheppen van intercontinentale ballistische raketten zelfs een beperkte nucleaire aanval niet kunnen tegenhouden en dat het onwaarschijnlijk is dat ze in de komende 15 jaar betrouwbaar zullen zijn.

Als Russische militaire planner beseft u dat M.A.D. niet langer een realiteit is. In het geval dat Rusland meent een echte existentiële bedreiging van het Westen te ondervinden door een nucleaire aanval, zelfs een tactische, zou het Russische leger president Poetin een uitvoerbaar plan kunnen voorleggen dat de nucleaire reactie van de VS zou vernietigen met beperkte (zij het afschuwelijke) schade voor Rusland. Ik suggereer niet dat Rusland er ongeschonden vanaf zou komen. Maar Rusland, met een in de praktijk getest, geïntegreerd anti-ballistisch raketafweersysteem, zou een betere dan gelijke kans hebben om een nucleaire uitwisseling met de Verenigde Staten te overleven.

Ik herhaal: dit is een laatste redmiddel en ik ben er fel op tegen. Maar ik denk dat het deel moet uitmaken van de publieke discussie. Te veel onwetende deskundigen en politici in het Westen doen de militaire capaciteiten van Rusland af als tweederangs. Jeffrey Lewis, die vier jaar geleden voor Foreign Policy schreef, begreep de realiteit van het moment:

“De echte oorsprong van Ruslands nieuwe generatie bizarre kernwapens ligt niet in de meest recente Nuclear Posture Review, maar in het besluit van de regering van George W. Bush in 2001 om zich terug te trekken uit het Anti-Ballistic Missile Treaty, en het tweeledige falen van zowel de regering-Bush als de regering-Obama om met de Russen een zinvolle dialoog aan te gaan over hun bezorgdheid over de Amerikaanse raketverdediging. Dat zei Poetin in zijn opmerkingen. “In al die jaren sinds de eenzijdige terugtrekking van de VS uit het ABM-verdrag,” verklaarde Poetin, “hebben we intensief gewerkt aan geavanceerde apparatuur en wapens, waardoor we een doorbraak hebben kunnen bewerkstelligen in de ontwikkeling van nieuwe modellen strategische wapens.” Die technologische doorbraken zijn er nu. Helaas hebben we nooit de diplomatieke doorbraken gekregen die we nodig hadden.” – “Putin’s Nuclear-Powered Cruise Missile Is Bigger Than Trump’s. Jeffrey Lewis. Foreign Policy, March 1, 2018. http://foreignpolicy.com/2018/03/01/putins-nuclear-powered-cruise-missile-is-biggerthan-trumps/

De oorlog in Oekraïne heeft Rusland een podium gegeven om een aantal van zijn geavanceerde wapens te laten zien, zoals de hypersonische Kinzhal. Deze raket heeft doelen in Oekraïne geraakt voordat de luchtaanvalwaarschuwingen afgingen. Andrei Martjanov legt uit:

“veel echte professionals snakten naar adem toen de Dagger (Kinzhal) werd onthuld. Dit is een complete game changer in geopolitiek, strategisch, operationeel, tactisch en psychologisch opzicht. Het was al enige tijd bekend dat de Russische marine een revolutionaire M=8 capabele 3M22 Zircon anti-scheepsraket inzette. Zo indrukwekkend en vrijwel onmogelijk voor enige luchtverdediging de Zircon is, zo schokkend zijn de mogelijkheden van de Kinzhal. Deze, waarschijnlijk op het befaamde Iskander-frame gebaseerde, M=10+ capabele, zeer wendbare, aeroballistische raket met een bereik van 2000 kilometer, gedragen door MiG-31BM’s, herschreef het boek over oorlogsvoering op zee. Het maakte grote oppervlaktevloten en gevechtsvliegtuigen overbodig. Nee, u leest het niet verkeerd. Geen enkel luchtverdedigings- of antiraketsysteem in de wereld van vandaag (misschien met uitzondering van de komende S-500 die speciaal is ontworpen voor het onderscheppen van hypersonische doelen) is in staat er iets aan te doen, en het zal waarschijnlijk tientallen jaren duren voordat het tegengif is gevonden. Meer bepaald kan geen enkel modern of toekomstig luchtverdedigingssysteem dat vandaag door een NAVO-vloot wordt ingezet, zelfs maar één enkele raket met dergelijke kenmerken onderscheppen. Een salvo van 5-6 dergelijke raketten garandeert de vernietiging van elke […]”.

M.A.D. is dood. Laten we bidden dat we het overleven.


Copyright © 2022 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

OEKRAÏNE CONFLICT DOSSIER

Wat is er werkelijk aan de hand in Oekraïne



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

The post Vergeet M.A.D., kan Rusland de Verenigde Staten verslaan in een nucleaire oorlog? appeared first on Frontnieuws.