Ten eerste, doe geen schade

Artsen. Ya gotta love ‘em, and ya gotta hate ‘em. Van Norman Rockwells iconische Saturday Evening Post-portret van de idyllische Amerikaanse arts tot de nazi-uitvoering van de eugenetische “geneeskunde” door de kwaadaardige incarnatie Josef Mengele. Voor de hand liggend om te zeggen: artsen als geheel zijn niet allemaal slecht. Maar wow, wat een geschiedenis! schrijft […] The post Ten eerste, doe geen schade appeared first on Frontnieuws.

Deel dit artikel

Ten eerste, doe geen schade

Artsen. Ya gotta love ‘em, and ya gotta hate ‘em. Van Norman Rockwells iconische Saturday Evening Post-portret van de idyllische Amerikaanse arts tot de nazi-uitvoering van de eugenetische “geneeskunde” door de kwaadaardige incarnatie Josef Mengele. Voor de hand liggend om te zeggen: artsen als geheel zijn niet allemaal slecht. Maar wow, wat een geschiedenis! schrijft Todd Hayen.

En veel van het enge deel van die geschiedenis betreft artsen die dingen deden waarvan ze oprecht dachten dat ze goed waren voor hun patiënten! Er heeft altijd een schaduw-archetype op de loer gelegen achter de glimlachende kwaadaardige arts met een injectienaald of een doodshoofdzaag in de hand, die een duivels lachje laat horen als hij naar binnen gaat voor de “procedure”. Waar gaat dat over? Waarom zou het collectief zo’n figuur creëren naast Rockwells interpretatie van de zachte, zorgzame en liefdevolle arts?

Beide kanten van de iconische genezer hebben een duidelijke plaats in de collectieve psyche. En sinds de verlichting de dualiteit van wetenschap en magie (materialisme en ziel) tot afzonderlijke, niet-geïntegreerde disciplines dwong, is de duistere kant van de geneeskunde prominenter geworden.

Hoewel ook magie haar schaduwzijde heeft, is er bij integratie van materialisme en ziel een evenwicht dat minder snel het ene of het andere uiterste bevoordeelt.

Het is duidelijk dat de geneeskunde nu wordt beschouwd als een strikte wetenschap, wat uiteindelijk haar ondergang is. Ziel, geest, en ja, magie, zijn uit de liefdevolle greep van de “oude geneeskunde” gerukt, die vertrouwde op dergelijke “ongeziene krachten” en op de verbinding met de alles genezende bron van alle leven en materie door zorg, liefde en verzorging. In het oude Egypte was de god van de geneeskunde (Heka) ook de god van de magie. Je kon die twee niet scheiden.

Let wel, magie werd niet beschouwd als bijgeloof; het was een wetenschap op zich. Heel eenvoudig gezegd was magie de kracht van het onzichtbare. Wetenschap was materialisme, en magie was metafysica – samen vormden die twee een goed team, gescheiden zoals nu, niet zo goed.

De propaganda van onze tijd (voornamelijk geleid door Big Pharma en Big Medicine) heeft de arts duidelijk vereerd tot bijna het niveau van God – hoewel niet veel echte artsen die rol op zich willen nemen. Naleving is een belangrijk doel van de meeste artsen, die oprecht geloven dat wat zij hun patiënten voorschrijven goed voor hen is. Als naleving hun uiteindelijke doel is, waarom zouden zij zich dan verzetten tegen het etiket “alwetende autoriteit” (God)?

Als zij geconfronteerd worden met de mogelijkheid dat zij zichzelf als “God” beschouwen om hun patiënten tot naleving te dwingen, zullen zij dat natuurlijk meestal ontkennen – tenzij zij natuurlijk een narcistische persoonlijkheidsstoornis hebben (zoals sommigen die wij kennen en die ik niet bij naam zal noemen). Maar ook dat maakt deel uit van de schaduw.

Natuurlijk is dokter zijn voor de meeste artsen nog steeds een nobel beroep. De meesten zijn inderdaad helden en zetten zich in om mensen te helpen in ruil voor bijna onmenselijke hoeveelheden werk, lange uren en onbaatzuchtige opoffering. Maar…er zijn opmerkelijke uitzonderingen….en gezien wat er nu gebeurt, kunnen we het woord “de meeste” als kwantificering reduceren tot “steeds minder”. Wat er gebeurt in dat eens zo nobele beroep is gewetenloos, en lijkt met de dag erger te worden.

Artsen zijn te vergelijken met soldaten in het leger. Zeer weinigen van hen zijn praktiserende wetenschappers met kleine “thuislaboratoria” in hun kelders. Het zijn geen onderzoekers, maar practici. Zij doen het fysieke werk dat nodig is als “standaard zorgopdracht” die hen wordt gegeven door wetenschappers en onderzoekers die tot taak hebben uit te zoeken wat er wetenschappelijk “mis” is met een patiënt, en wat eraan kan worden gedaan.

Het behoeft geen betoog dat deze manier van werken sterk gereguleerd is, eerst door overheidsinstanties (AMA, FDA, CDC in de VS) en vervolgens door particuliere entiteiten zoals op winst gerichte farmaceutische bedrijven en bedrijven die medische producten leveren, alsmede ziekenhuizen. De kans op corruptie is in deze omstandigheden groot. Ooit, in een sterrenstelsel ver, ver weg, werd veel moeite gedaan om zaken als winstbejag en belangenverstrengeling te voorkomen.

Overheidsambtenaren, van wie doorgaans wordt verwacht dat zij onbevooroordeeld zijn en hun aandacht richten op het algemeen belang, komen in conflict met ziekenhuizen, artsen en andere gezondheidswerkers. Winstgevende systemen, die in dit alles verstrikt zijn geraakt, kunnen gemakkelijk de scheidsrechters worden van het beleid en de “zorgstandaard”. De artsen volgen de bevelen op die van deze corrupte instellingen uitgaan, en trekken die bevelen meestal niet in twijfel.

Vroeger waren ze ook vrij flexibel in hun beslissingen over wat het beste zou zijn voor hun patiënten. Zij konden bijvoorbeeld off label geneesmiddelen voorschrijven als zij daar goede redenen voor hadden, via hun eigen geïnformeerd kritisch denken.

Deze kloof wordt geleidelijk kleiner, en als we kijken naar de nieuwe voorstellen die in Californië onuitwisbaar in de wet proberen te worden opgenomen (het wetsvoorstel in Californië is al ondertekend door de gouverneur), zien we duidelijk de bedoeling om deze kloof van flexibiliteit van artsen volledig te dichten.

Artsen zullen binnenkort niet meer in staat zijn om, vanuit hun eigen geïnformeerde beslissingen, elke noodzakelijke actie uit te voeren om hun patiënten tegen schade te beschermen. Maar wat doen artsen nu, voordat dergelijke wetten wereldwijd worden ingevoerd? Wat nu, nu artsen nog enige vrijheid hebben om te doen “wat juist is”. Hoe voorkomen ze dat ze op de bandwagon springen waar de “machthebbers” hen toe hebben aangemoedigd? In sommige situaties is deze “aanmoediging” in feite dwang, die grenst aan “juridische dwang”, wat resulteert in straffen wegens niet-naleving.

Deze straffen variëren van een tik op de vingers en een regelgevend onderzoek, tot verlies van de vergunning en dreiging met arrestatie. Nemen al deze artsen slechte beslissingen op basis van deze bedreigingen? Of nemen ze slechte beslissingen omdat ze de bevelen die hen worden gegeven niet in twijfel trekken? Of is het omdat het ze gewoon niet kan schelen, of omdat ze niet het denkvermogen hebben om op hun hoofd te krabben als ze dergelijke bevelen horen en zeggen: “Wat? Echt?” Of, erger nog, zijn ze het eens met de agenda en willen ze dolgraag dat die een succes wordt?

Natuurlijk is het een combinatie van al deze factoren, met misschien nog een paar andere erbij. Hoe dan ook, ze vereisen allemaal een schending van de eed van Hippocrates van een arts. Eerst en vooral schenden ze het belangrijkste principe: “Ten eerste, doe geen schade”. Het oude Eichmann-verweer, “Ik volgde slechts orders op”, houdt geen stand. Dat is nooit gebeurd en zal ook nooit gebeuren.

Kijk maar naar een paar dingen die onlangs zijn gebeurd: de regelgevende instantie voor chirurgen en artsen in Ontario, Canada, die aanbeveelt dat als een patiënt niet wordt gevaccineerd, deze als geestesziek moet worden beschouwd, naar een psychiater moet worden doorverwezen of psychotrope middelen moet krijgen voorgeschreven door de huisarts. Elke arts met gezond verstand zou dit zien als een bevooroordeelde poging om artsen te dwingen een duidelijk niet-medische agenda na te leven.

Patiënten hebben door de geschiedenis heen altijd vraagtekens gezet bij recepten en behandelingen, en ze zijn daarvoor nooit als geestelijk ziek beschouwd.

En wat te denken van Canada, waar nieuwe wetgeving is die artsen toestaat een “door de staat goedgekeurd” programma voor hulp bij zelfdoding aan te bevelen en uit te voeren, zodat bijna iedereen, om welke reden dan ook, kan besluiten niet langer te willen leven, en vervolgens een verzoek kan indienen voor hulp bij zelfdoding.

Om nog meer fundamentele voorbeelden te noemen: hoe kan een arts een patiënt aanraden, of in sommige gevallen dwingen, om een injectie te krijgen die ontegenzeggelijk onvoldoende is getest, waarvan onomstotelijk is bewezen dat hij onveilig is en in wezen niet effectief tegen een ziekte die niet voldoet aan de voorspelde gevaren die er oorspronkelijk aan werden toegeschreven?

Hoe kan een arts zich werkelijk houden aan de eed die hij of zij gezworen heeft hoog te houden als hij of zij in deze valstrikken trapt?

Nogmaals, deze psychotische blindheid wikkelt zich rond enkele van de grootste en meest fundamentele instellingen van onze menselijke cultuur. We zien deze psychose uiteraard bij de overheid en het leiderschap, bij de media die ons vanaf onze geboorte zijn aangemoedigd om expliciet te vertrouwen, we zien het bij de fundamenten van de geneeskunde, zoals ziekenhuizen en medische universiteiten, en uiteraard bij het onderzoek, de ontwikkeling en de marketing van geneesmiddelen.

En nu zien we het duidelijk bij onze artsen. Er is werkelijk niets en niemand meer die we kunnen vertrouwen. En wanneer we het vertrouwen verliezen in onze artsen, die we met meer overtuiging moeten vertrouwen dan de meeste anderen die we in ons leven tegenkomen, zitten we als cultuur echt in een crisis.


Copyright © 2023 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

COVID-19 VACCIN DOSSIER

Gevaccineerden “infecteren” de ongevaccineerden met gevaarlijk grafeenoxide, zegt biomedisch deskundige



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

The post Ten eerste, doe geen schade appeared first on Frontnieuws.