Paniek in het peloton!

Een parabel rond de abstracte waarheid, een beetje spielerei met een terugblik op de voorbije 2 jaar in koerstermen.

Deel dit artikel

Paniek in het peloton!

We schrijven begin maart 2020. Iedereen maakte zich op voor de mooie voorjaarsklassiekers. Maar bij de eerste min of meer belangrijke koers doet zich al meteen een vreemd en geheel onverwachts voorval voor. Een onbekende renner – een Chinees, zo zou blijken – was iedereen te slim af. Hij demarreerde van bij de start en hij overklaste het ganse peloton. De ravage was immens. De renners hadden zich kapotgereden zonder resultaat. ‘The new kid on the block’ triomfeerde zoals men nog niet had meegemaakt. 

Meteen doken al de wildste verhalen op. Hij zou geprepareerd zijn in een labo in Wuhan. Enkele sportdirecteurs reageerden kordaat. “We houden de renners in hun kot. Laat hem maar alleen zijn ding doen. Wij doen niet meer mee.” De wielerbond volgde en legde alles plat.

Maar al gauw bleek dat ‘in zijn kot zitten’ niet zo’n goed idee. OK, de indringer zag zijn kansen op roemrijke overwinningen dalen maar de keerzijde van de medaille was dat de meeste renners van het peloton het mentaal wel heel zwaar kregen. Niet mogen fietsen is de grootste straf voor elke renner. Om niet te spreken van het inkomensverlies!

Geleidelijk begon men in te zien dat het zo niet verder kon en op aandringen van enkele kopmannen liet men toe om opnieuw koersen te organiseren. En met succes! De onverlaat verschool zich voorlopig in het peloton en had kennelijk een mindere periode. Sommigen dachten al dat het voorbij was met die kerel. Tot hij op een dag in de zomer van 2020 tijdens een kermiskoers plots zijn betere benen terugvond, slechts even aan de boom moest schudden en meteen opnieuw de koers met ruime voorsprong won. De rest stond niet op de foto. He was back.

De reactie van het peloton en vooral van de sportdirecteurs was verkrampt en ingegeven door angst. En zoals iedereen weet is dat een hele slechte raadgever. Je gaat er ook niet beter van fietsen, integendeel. De renners zochten elkaars wiel op in de buik van het peloton. Slechts enkelen staken de neus aan het venster, maar kregen weinig ruimte om iets aan de situatie te veranderen. De media lieten zich niet onbetuigd, rapporteerden elke dag over het doen en laten van ‘de Chinees’ en riepen de sportdirecteurs en de wielerbond op om kordate actie te ondernemen. Om te beginnen kreeg hij een andere naam, om te vermijden dat – in de huidige woke-cultuur –  bij het gebruik van de term ‘Chinees’ een grote bevolkingsgroep zich gekwetst zou voelen. De nieuwe naam werd na rijp beraad ‘Whiskey Tango Foxtrot’, afgekort WTF.

Verder werd een driedubbele strategie uitgewerkt. Ten eerste legde men alle renners op om een masker te dragen, opdat WTF hen niet zou herkennen en daardoor hopelijk verward zou geraken omtrent hun ploegtaktiek. Niet echt een goede zet zo bleek, want probeer maar eens deftig te ademen door dat masker. En onze vriend herkende desondanks toch iedereen. “Met alle Chinezen maar niet met den dezen” zal hij wellicht geredeneerd hebben. De tweede zet dan maar: men zou de renners systematisch en uitgebreid gaan testen om na te gaan of ze niet dezelfde ‘marchandise’ als WTF gebruikten. Er werd wat in het wild getest en met de verkeerde testen waardoor veel renners een vals-positieve test aflegden maar daar gaf niemand ene moer om. Sommige bobo’s van de wielerbond verdienden flink wat geld aan die testen, dus wat wil je dan… En als klap op de vuurpijl moest om 22u iedereen binnen zijn: avondklok! Te veel volk te lang bijeen zou de vermaledijde coureur immers het gevoel geven dat ze daar allemaal voor hem samenkwamen om hem te bewonderen, als een supportersclub als het ware. Dat plezier mocht men hem niet gunnen. Iedereen op tijd binnen!

Maar ‘de keizer van China’, zoals hij intussen door enkele aanhangers werd genoemd, trok er zich niets van aan en begon aan een nieuwe reeks van overwinningen. Een tweede golf van onrust sloeg over op het peloton. Er werd naar elkaar gekeken en er werden schuldigen gezocht. Dat is typisch: verstandige mensen zoeken meteen naar oplossingen terwijl anderen meteen naar schuldigen zoeken. Hoewel, er kwam een oplossing: iedereen kreeg een gratis rennersbril, maar zo’n speciale, met oogkleppen om toe te laten de focus op WTF te houden en op niets anders. En ja, opnieuw kwam er een ophokplicht. De volkswijsheid van die ezel en die steen was hen even ontgaan, ondanks het verzet van enkele kopmannen. Zelfs de scholen werden gesloten waardoor de kinderen van de renners ook thuis kwamen te zitten. Al te veel kinderen hadden immers de snoodaard al aan het werk gezien en waren inmiddels ook al fan van hem geworden en dat kon men uiteraard niet laten gebeuren. De renners mochten bovendien niet meer gaan fitnessen, want stel je voor dat hij zich daar ook zou vertonen en onze trainingsmethoden kon ontdekken! WTF werd ook ergens gemeld bij een kapper en van slag moesten ook alle kappers de remmen dichtgooien: de boeken toe! De bobo-boodschap was duidelijk en klonk internationaal: “You’ll have to make efforts and sacrifices, and do exactly what we say, otherwise you won’t survive.”

Maar toen kondigde zich de heilige graal aan! Een prik! Renners die zich lieten inspuiten met het wondermiddel zouden perfect competitief worden tegen WTF. En neen, het was geen doping. Daar werd voor gezorgd door officiële instanties, die snel-snel hun regels omtrent wat al dan niet doping is aanpasten opdat iedereen kon genieten van de prik. En weer bleef er geld kleven aan de handen van enkele bobo’s. De studieresultaten werden wat bijgespijkerd en de medische teams die de renners begeleidden werden onder druk gezet door de ‘orde der rennersartsen’ om de prik te promoten. “Met deze prik rijd je elk gat dicht” was de slogan. Het rijmde niet en het was onzin, maar als je onzin maar lang genoeg herhaalt geloven de meesten het wel op den duur. Een aantal renners reageerde toch argwanend: “Hoe gevaarlijk is die prik, en werkt hij wel?”. Ze kregen meteen de banbliksems over zich heen. “Doe zoals iedereen: laat je prikken en je kan opnieuw volop koersen.” Talloze renners en hun familie ondergingen de spuit, niet gehinderd door enig inzicht in het medische van de zaak. Want dat was Chinees voor de meesten. Het verhaal was ook simpel: iedereen die zich liet prikken was een goeie en de anderen de slechte. Eenmaal er angst in het peloton sluipt denkt en doet men blijkbaar de meest dwaze dingen. De oogkleppen werden nog wat aangevezen.

WTF zag het graag gebeuren vanuit zijn trainingsoord in Zuid-Afrika en veranderde van aanpak. In plaats van openlijk zijn goede benen te tonen zou hij het nu veel slimmer spelen. Geen verwoestende demarrages van bij de start maar pas zijn duivels ontbinden op het gepaste moment.  Een variant op het thema maar dan slimmer en gewiekster. En of die duivels werden ontbonden! Hij kwam terug in zijn nieuwe gedaante, zag en won opnieuw zowat alles wat er te winnen viel. De prik bleek een grote mislukking. Enkel de oudste renners die al wat op hun retour waren leken er baten van te ondervinden. De anderen zaten met de tong op de gidon, een aantal verzeilde in de bezemwagen en sommigen moesten zelfs weken aan de kant ten gevolge van de nevenschade van de prik.

Het stopte pas wanneer de keizer er zelf genoeg van had. De roes van de overwinning vlakte af. Als je alles gezien hebt, alles gewonnen wat er te winnen valt, dan is het normaal dat de riem er even af kan. En zo gebeurde.

Maar dat hij er binnenkort opnieuw zal staan valt niet te betwijfelen. Naar verluidt prepareert hij zich voor een grote ronde. Zullen ze de renners en hun familie dan opnieuw ophokken en inspuiten? Vergeet niet dat het veelvuldig opsluiten hen danig verzwakt heeft. Of zal men eindelijk inzien dat men met gezonde voeding, voldoende beweging, het vermijden van stress en angst en voldoende nachtrust veel verder komt? Een grote ronde win je in bed zei een toprenner ooit.

Lieven Annemans