Is de VS wereldorde in verval?

De Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei heeft verklaard dat de door de VS geleide westerse mogendheden hun “politieke, wetenschappelijke” en “economische dominantie” aan het verliezen zijn, en dat deze geleidelijk wordt “overgedragen” aan Azië. Hij is geen eenzame stem: op 5 november, vóór de midterm, beschreef Trump zijn land als “in verval”. Biden zelf sprak […] The post Is de VS wereldorde in verval? appeared first on Frontnieuws.

Deel dit artikel

Is de VS wereldorde in verval?

De Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei heeft verklaard dat de door de VS geleide westerse mogendheden hun “politieke, wetenschappelijke” en “economische dominantie” aan het verliezen zijn, en dat deze geleidelijk wordt “overgedragen” aan Azië. Hij is geen eenzame stem: op 5 november, vóór de midterm, beschreef Trump zijn land als “in verval”. Biden zelf sprak over het stoppen van “de vernietiging” van het land. Afgezien van de retoriek geeft dit uitdrukking aan reële zorgen die de Amerikaanse politieke elites achtervolgen, schrijft Uriel Araujo.

Het 578 pagina’s tellende rapport “2023 Index of U.S. Military Strength” van de Heritage Foundation heeft op ongekende wijze vastgesteld dat de militaire macht van Washington nu “zwak” is, tegen “marginaal” in de index van vorig jaar. Het rapport concludeert dat Washington militair gezien “een aanzienlijk risico loopt om niet te kunnen voldoen aan de eisen van één groot regionaal conflict, terwijl het ook verschillende activiteiten op het gebied van aanwezigheid en betrokkenheid moet uitvoeren”.

Gelet op de manier waarop Washington zich vandaag overbelast en uitgeput voelt, om nog maar te zwijgen van de crisis in Irak, de Afghaanse nederlaag en het falen van de door de VS geleide sancties tegen Rusland, kan moeilijk worden ontkend dat het land als supermacht en wereldhegemoon in verval is.

Bovendien is het Amerikaanse morele gezag grotendeels gebaseerd op de democratische geloofsbrieven waarop het zich beroemt, als kampioen van de vrijheden. Meer dan enige andere westerse natie is dit het beeld dat zij de wereld probeert voor te spiegelen. Het politieke systeem is echter ook in verval.

Politicologen Steven Levitsky en Lucan Way schreven in januari dat het land een “periode van langdurige instabiliteit van het regime kan verwachten, gekenmerkt door herhaalde constitutionele crises, toenemend politiek geweld en mogelijk perioden van autoritair bewind.”

Politicoloog Jenna Bednar en Mariano-Florentino Cuéllar, voorzitter van de Carnegie Endowment for International Peace, hebben de VS omschreven als een “gebroken supermacht“. Juist de Amerikaanse autoriteit “op het wereldtoneel”, schrijven zij, wordt vaak geassocieerd met een federaal systeem waarin Washington “dominant is”. Tegenwoordig kunnen Amerikaanse staten echter “belangrijke hefbomen van het buitenlands beleid” controleren, vooral in tijden van “partijdige impasse in Washington”. In dit scenario beschrijven zij het land als “een archipel van machtige, concurrerende jurisdicties, met bepaalde gedeelde banden, maar ook een reeks uiteenlopende belangen en waarden”.

Er is vaak een complex samenspel tussen binnenlands en buitenlands beleid, en onlangs hebben we gezien hoe binnenlandse problemen in zowel de VS als de Europese landen hebben geleid tot scheuren binnen de trans-Atlantische coalitie ter ondersteuning van Oekraïne.

Afgezien van de interne instabiliteit benadrukken sommige analisten de unieke soft power van de VS, in termen van symbolische en ideologische machtsstructuren. Dat is immers waar dromen van gemaakt worden. Kan de zogenaamde Amerikaanse droom standhouden? G. John Ikenberry, professor aan de Princeton Universiteit, lijkt te denken van wel. In een artikel in Foreign Affairs betoogt hij dat, hoewel veel analisten dat beweren, de door de VS geleide orde niet in verval is. Hij zegt dat hoewel de VS “soms lijken op een imperium in oude stijl”, hun macht niet alleen berust op brute kracht, maar ook op ideeën, instellingen en waarden die op complexe wijze zijn verweven in het weefsel van de moderniteit.

Ikenberry lijkt te redeneren dat de Amerikaanse hegemonie als het ware in de mondiale superstructuur ligt. Maar zelfs in dit domein zijn er scheuren. Het Amerikaanse narratief over mensenrechten, bijvoorbeeld, raakt in verval nu de hypocrisie ervan steeds meer aan het licht komt.

In een artikel van Bloomberg van september 2021 van Tylwer Cowen, hoogleraar economie aan de George Mason University, werd de beroemde uitspraak gedaan dat “wokeïsme” het grote culturele exportproduct van Washington was. Ironisch genoeg gaf dezelfde auteur in februari, opnieuw schrijvend voor Bloomberg, toe dat, hoewel nog steeds invloedrijk, het wokeïsme zijn hoogtepunt heeft bereikt“. Het raakt steeds meer uit de pas met mainstream Amerika”, stelt hij. Dat geldt nog meer voor de grote massa wereldwijd en het is ook een belangrijke bron van anti-Amerikaanse gevoelens geworden.

Er is nog een ander contrapunt met betrekking tot Ikenberry’s stelling: de fundamenten van de moderniteit liggen eigenlijk in het Europese individualisme. De wortels ervan zijn terug te voeren op een aantal factoren, afhankelijk van welke theoreticus je raadpleegt – van christelijke doctrines tot de Italiaanse Renaissance of de Schotse Verlichting. In elk geval is er geen “thelos” in de geschiedenis die van de Amerikaanse natie de noodzakelijke en onvermijdelijke culminatie van dit grote westerse project maakt, en het unipolaire moment ervan moet worden gezien als de zeer uitzonderlijke overgangsperiode die het van 1991 tot vandaag altijd is geweest – met zijn wortels in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en de eveneens kortstondige bipolaire periode van de Koude Oorlog.

Het punt is dat een modern wereldsysteem heel goed kan afrekenen met de Atlantische supermacht, die dan de fakkel kan doorgeven aan een nieuwe hegemoon of liever aan een meer multilateraal blok. Het Amerikaanse exceptionalisme is slechts een lokale uitdrukking van een groter Westers exceptionalisme, dat onlangs werd geïllustreerd door de botte opmerkingen van EU-buitenlandchef Josep Borell dat Europa een tuin is – en de rest van de wereld een “jungle”.

Tegenwoordig zijn de VS nog steeds de wereldhegemoon en de belangrijkste pleitbezorger van het beleid voor de verwestersing van de wereld, als vector van hun zachte macht. Maar daaronder ligt een botsing van beschavingen, in de woorden van Huntington. De “aantrekkingskracht van haar ideeën” is dus een bron van Amerikaanse invloed, zoals Ikenberry zegt, maar ook haar zwakte.

Kortom, naarmate de nieuwe Aziatische eeuw en de multipolariteit naderen, neemt de Amerikaanse en westerse hegemonie steeds meer af, ook op ideologisch gebied.


Copyright © 2022 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

OEKRAÏNE CONFLICT DOSSIER

Poetin slaat het woke Westen om de oren met ongemakkelijke waarheden – “Maak uw eigen huis schoon… de schuldigen voor de crisis zijn in uw eigen omgeving te vinden”



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

The post Is de VS wereldorde in verval? appeared first on Frontnieuws.