Het niveau van leerlingen uit het lager onderwijs gaat achteruit tegenover 5 jaar geleden, tijd voor een andere aanpak!

Deel dit artikel

Het niveau van leerlingen uit het lager onderwijs gaat achteruit tegenover 5 jaar geleden,  tijd voor een andere aanpak!
Het niveau van leerlingen uit het lager onderwijs gaat achteruit tegenover 5 jaar geleden, en toen was het ook al minder dan de peiling ervoor. En ja, dat merk ik ook. Ik ben blij dat minister Ben Weyts zich hier zorgen over maakt. We zien een toename van leerstoornissen. Er waren nog nooit zo veel kinderen die medicatie krijgen voor ADHD of om zich beter te voelen zodat ze kunnen ‘functioneren’ in de huidige maatschappij. We zijn in een vicieuze cirkel terechtgekomen. Het niveau gaat achteruit, we voeren de druk op, het niveau gaat nog verder achteruit, we geven nog meer druk, …En wat wordt er nu voorgesteld? Uiteraard, nog meer druk.
De minister wil een proef voor wie met de lerarenopleiding begint. Enkele jaren geleden werden Vlaamse toetsen die in de scholen de leerwinst meten ingevoerd. De eindtermen werden een latje hoger gelegd. En er werd een taaltest afgenomen voor kleuters. En nog daalt het niveau. Verdergaan op dit pad is niet de oplossing. Als we blijven doen wat we altijd al deden, zal er niks veranderen. De vicieuze cirkel mag doorbroken worden. Het is tijd, hoog tijd. Het probleem ligt niet bij onze leerkrachten, de kinderen of hun ouders.
Onze liefdevolle leerkrachten roeien met de riemen die ze hebben. Zoals we nu bezig zijn, geven we de leerkrachten niet de waardering en erkenning die ze nodig hebben. Ze voelen de druk die steeds meer en meer opgevoerd wordt, ervaren steeds meer stress en geven dit onbewust en ongewild door aan onze kinderen. Leerkrachten kunnen steeds moeilijker doen waarvoor ze hier zijn, namelijk kinderen laten groeien en bloeien, hun ontwikkeling stimuleren en een kind mee helpen ontplooien om de beste versie van zichzelf te worden.

Onze kinderen zetten zich elke dag in. Ze werken zo hard, te hard en krijgen nog amper de tijd om kind te zijn. Het welbevinden lijdt eronder. Een kind kan maar tot leren komen als hij zich veilig voelt.

Daarnaast is er een motivatieprobleem bij onze kinderen (en dat ligt niet aan hen). We hebben de intrinsieke motivatie die ze van nature hebben, afgenomen en voegen er steeds meer extrinsieke motivatiemiddelen aan toe. Kinderen leren omdat het moet, voor de goede punten, voor de ouders die blij zullen zijn, … Als je heel hard inzet op de extrinsieke motivatie, verliezen de mensen hun intrinsieke motivatie. Een baby wil ook leren lopen en praten. Zag je ons al werken met beloningssystemen en drilmethoden om hen dit aan te leren? Nee, ze doen dit uit zichzelf, omdat ze het willen, omdat ze erbij willen horen. Ze observeren en leren, met vallen en opstaan.
Ouders die ik ken, voelen dat het niet meer klopt en trekken aan de alarmbel. Ze maken zich zorgen en weten niet hoe het verder moet. Sommige kinderen gaan niet graag naar school, vertrekken naar school wordt een strijd. Huiswerk maken neemt te veel tijd in beslag en de proevenperiodes zijn ontzettend stresserend. Sommige kinderen kampen met faalangst. Ze lijden onder de druk. Een ouder wilt zijn kind gelukkig zien. De stress van de ouders wordt doorgegeven naar de kinderen. Een ouder kan zo geen ouder meer zijn.
Ik heb een zoontje in de peuterklas, bij de meest liefdevolle juf die we maar konden wensen. (Uit de grond van mijn hart, bedankt!) Hij gaat graag, hij voelt zich goed en komt tot leren. Ik ben onder de indruk van hoe leergierig en gemotiveerd een driejarige is. Maar ik maak me nu al zorgen voor wanneer hij ouder wordt en de druk opgevoerd wordt.
Ik voel en weet dat dit niet de manier is om een kind tot leren te laten komen, om een kind te laten ontplooien tot de beste versie van zichzelf.
Als je wilt dat kinderen groeien, helpt het niet om te zeggen dat er harder gewerkt moet worden. Je moet durven zien wat echt ontbreekt in hun leven en dat van hun ouders en leerkrachten. Je moet durven zien dat het welbevinden lijdt. En dat dit een negatieve invloed heeft op het leren (en nog zo veel meer). En dat is niet omdat de leerkrachten, de kinderen of hun ouders hun best niet doen. Ze doen ontzettend hard hun best, maar doen dit in ongunstige omstandigheden. Het is tijd om die omstandigheden gunstig te maken.