De Tragedie Van De Menselijke Conditie

De mensheid staat amper stil bij wie of wat we zijn in het grotere geheel van ons bestaan. Hoe we functioneren als mensheid en hoe deze collectieve gedragingen in stand worden gehouden. De reden hiervoor is dat onze identiteit als soort redelijk beschamend is en dat we liever de andere kant opkijken, want de barsten in de spiegel worden stilaan ondragelijk om aan te kijken. Tijd om even een licht te werpen op hoe de menselijke conditie wordt gecreëerd en in stand gehouden.

Deel dit artikel

De Tragedie Van De Menselijke Conditie

DE TRAGEDIE VAN DE MENSELIJKE CONDITIE

Na vele jaren de wereld nauwlettend te hebben gevolgd en de geschiedenis te hebben bestudeerd, kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat de mensheid al millennia ernstig wordt beschadigd en getraumatiseerd. De constante strijd tussen goed en kwaad heeft de innerlijke psyche van de mensheid zo goed als totaal vernietigd. We worden van de ene kant van het spectrum naar de andere kant gegooid, en tussendoor doen we alsof er niets aan de hand is en dat alles normaal is. En hoewel zovelen van ons gewoon verlangen om gekoesterd en bemind te worden, nemen we, in plaats van elkaar de hand te reiken, nog liever een pil om onze emoties te onderdrukken die ons innerlijke kind wanhopig uitschreeuwt.

Terwijl we doen alsof we als mens volwassen zijn, houden we vast aan de illusie dat we niet bang voor onze eigen duisternis. Daarentegen zijn we bang geworden voor mensen. Mensen die komen opdagen waar het donker is. Mensen die ons triggeren omdat ze ons confronteren met onze ego positionaliteiten die trauma’s, en oude etterende wonden die nooit genezen zijn, aan de oppervlakte brengen. Dit zijn vaak de momenten waarop mensen besluiten weg te lopen van situaties en relaties.

Het is niet altijd een bewuste keuze om weg te lopen. Vaak zijn mensen gewoon niet in staat om met hun eigen duisternis om te gaan, ze weten niet hoe en hun reactie is er een van zelfbehoud, zodat ze mentaal niet vast komen te zitten in trauma of zelfs catatonisch worden. Sommige mensen zijn zich bewust van hun trauma's, maar kiezen ervoor om er niet mee om te gaan omdat het gewoon te pijnlijk en confronterend is. In plaats van doorheen de pijn te gaan onderdrukt men zijn emoties en verdringt men deze naar zijn diepste en donkerste innerlijke krochten.

Het antwoord op onze hachelijke situatie is eenvoudig maar moeilijk te slikken. Dit schadelijke aspect van de menselijke conditie is millennia lang in stand gehouden omdat onze ouders nooit in staat zijn geweest om door hun eigen conditionering heen te kijken. Ze hebben ons in de steek gelaten, gekwetst en getraumatiseerd, want zo zijn ze zelf opgevoed. Deze vaststelling is geen verwijt omdat de meeste van onze ouders zich ook niet bewust waren van hun wandaden. Ze wisten gewoon niet beter. Dit is het pijnlijke geheim waardoor de mensheid reeds duizenden jaren, van generatie op generatie, wordt getraumatiseerd. Dit is de pijnlijke erfenis waar velen zich van afkeren en niet kunnen accepteren.

Zielswerk

Beslissen om diep innerlijk zielswerk te doen kan moeilijk zijn en is een dappere daad. Maar wanneer we ons realiseren dat onze duisternis oplost wanneer het wordt blootgesteld aan liefdevol en helend licht, en dat de pijn die ermee gepaard gaat al snel verandert in de vreugde van een opgelucht hart, dan wordt zielswerk gracieus en beloond met een goddelijke omhelzing die ons compleet wezen heelt.

Om dit collectieve trauma te kunnen helen, moeten we eerst de oorsprong ervan begrijpen en beseffen dat we niet bij machte waren om verstandiger te handelen vanwege de afwezigheid van kennis over ons hogere Zelf. Alleen dan kunnen we om vergeving vragen zonder te worden verslonden door schuldgevoelens. Dit wil niet zeggen dat we de verantwoordelijkheid voor onze acties in het verleden kunnen ontkennen, want dat kunnen we niet. We zijn verantwoordelijk voor onze persoonlijke daden en de trauma's die we bij anderen hebben veroorzaakt zijn de stille getuigen van onze acties.

Toch blijven de biechtstoelen leeg omdat mensen uit angst om veroordeeld te worden niet willen laten zien wie ze werkelijk zijn. In plaats van ons hart te openen en ons prachtige licht te laten schijnen, kiezen velen ervoor om het nog meer te dimmen uit angst voor afwijzing wanneer ze om vergiffenis vragen. Als resultaat wekken we een vals gevoel van zelf-erkenning op via ego-inflatie, en door dit te doen, ontkennen we het bestaan van ons innerlijke kind en bestendigen we onze eigen trauma's. We overcompenseren onbewust door een masker op te zetten en te pretender dat er niets aan de hand is, en hierdoor zal ons innerlijke kind nooit opgroeien en nooit geïntegreerd worden in ons volwassen Zelf.

Geen aangeboren gedrag

De trauma's van de mensheid ontstonden vanaf de tijd van haar conceptie, meer dan 300.000 jaar geleden, toen de eerste Homo Sapiens werden gecreëerd en werden misbruikt als slaven en louter als vee werden behandeld. De geschiedenis leert ons dat reeds zolang we de geschiedenis hebben vastgelegd, mensen hun medemensen hebben gebruikt en tot slaaf hebben gemaakt om oorlog met elkaar te voeren. Sinds het begin van de eerste beschavingen is er duidelijk bewijs dat hebzucht en de honger naar macht en controle hebben geleid tot aanhoudend oorlogszuchtig gedrag. Het rechtstreekse gevolg hiervan is dat het menselijk leven is gedegradeerd tot een punt van waardeloosheid. 

Mensen zijn echter van nature geen oorlogsstokers, het is geen aangeboren eigenschap. Het is aangeleerd en bewust geconditioneerd gedrag. Deze trauma's worden reeds duizenden generaties lang in stand gehouden en zelfs vandaag wordt ons onze goddelijkheid ontzegd door culturele conditionering en sociale engineering. Bijgevolg blijft de mensheid haar eigen goddelijkheid ontkennen op persoonlijk en collectief niveau, waardoor de menselijke conditie ongeneeslijk blijft.

In stand gehouden illusie

Zelfs in de moderne tijd sturen we onze jongens en meisjes de oorlog in om te vechten voor een denkbeeldig iets als een land of grens te beschermen. We doen alsof het normaal is dat iedereen deel uitmaakt van de hersenspinsels van mannen en vrouwen die dit soort illusies hebben uitgevonden. We worden misleidt en daardoor geloven we dat er zoiets bestaat als aan landsgrens, dewelke alleen omwille van verdeeldheid en controle zijn gecreëerd.

Een selecte groep van mensen, die daar het motief en de middelen toe heeft, hebben steeds de mensheid geconditioneerd om te denken dat het normaal is om oorlogen te voeren. Er worden bommen op mensen gegooid alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Maar dit is echt helemaal geen normaal gedrag, het is eigenlijk een grotesk en onmenswaardig iets om te doen.

In plaats van elkaar met liefde en respect te behandelen, zouden regeringen liever eerst schieten en later vragen stellen. Het is een van de grootste fouten van de mensheid om dodelijk geweld op anderen te gebruiken om hun zin te krijgen. De massavernietigingswapens zijn nu zo groot geworden dat ze een bedreiging vormen voor de hele mensheid en de aarde vele malen kunnen vernietigen. En dit alles waarvoor? Bescherming van nationale belangen? Om geheimen verborgen te houden die een strategisch/militair voordeel kunnen opleveren ten opzichte van anderen? Om "Mijn raket is groter dan de jouwe en als je niet gehoorzaamd, vernietigen we je" spelletjes te spelen? Landen en landsgrenzen hebben alleen maar een polariserend effect gehad op de mensheid. De onverzadigbare honger naar macht en hebzucht houden het menselijke conditionering-virus nu al millennia in leven, en de machthebbers zullen er alles aan doen om die macht te behouden, zelfs als ze daarvoor vele duizenden mensen de dood in moeten jagen.

We zijn bezig jammerlijk te falen als soort op deze planeet. Samenlevingen gaan door met het conditioneren van hun burgers tot oorlogsstokers. En terwijl de mensheid zelf het brein achter zijn eigen vernietiging is, werken we hard om manieren te vinden om van deze planeet te ontsnappen en andere werelden te besmetten met ons psychopathische usurpatiegedrag. We kunnen onszelf eenvoudigweg niet veel langer in stand houden op de manier waarop we nu leven, omdat we onszelf letterlijk op zoveel verschillende manieren aan het vernietigen zijn dat volgende massale uitsterving van de mens enkel aan onszelf te wijten zal zijn.

Alle bommen, raketten, en wapens zijn een symbool van het menselijk falen. Oorlog lost niets op, en dat heeft het ook nooit gedaan. Het is slechts een tijdelijk zalfje voor een permanente, kunstmatig veroorzaakte, menselijke fout: ons onvermogen om in eenheid te leven.

De nieuwe menselijke drijfveer.

De belangrijkste strijd die voortduurt in het leven van diegenen die tot deze realiteit zijn ontwaakt is dit: het wereldwijde trauma oplossen en de mensheid op één lijn brengen met de waarheid. Om vrede op aarde te brengen en mensen te verenigen om een ​​waarheidsgetrouw leven te leiden.

Wanneer onze innerlijke wereld in vrede is, stralen we vrede uit, en wanneer we begrijpen dat er absoluut geen behoefte meer is aan geweld of oorlog, gaan we terug naar onze natuurlijke staat van zijn; een vreedzaam leven willen leiden met alles om ons heen.

Er zijn miljoenen mensen die de manier van leven die de maatschappij hun heeft opgedrongen willen verlaten. Maar diegenen onder ons die willen vertrekken hebben vaak geen alternatief omdat ze nergens heen kunnen. Er moet dus een alternatief worden gecreëerd. Maar voordat dat kan gebeuren moeten we eerst de ethiek en morele waarden die zijn uitgewist opnieuw introduceren. En voordat dat kan gebeuren, moet de mensheid begrijpen wat er werkelijk aan de hand is en dat er een oplossing is.

Vele jaren van studie en onderzoek zijn vooraf gegaan om de ware identiteit van de mensheid te onthullen. Het moment is nu meer dan ooit aangebroken om de mensen bewust te maken van de oorsprong van onze collectieve trauma's, zodat we ook collectief weer kunnen gaan helen.

Wanneer we ons bewust zijn geworden van hoe de mensheid is ontstaan, hoe we onze gezondheid kunnen herwinnen en onszelf kunnen genezen, en van de misantropische menselijke conditionering die al eeuwenlang in stand wordt gehouden, is de volgende vraag: hoe komt de mensheid los van deze wrede cyclus en kunnen we een samenleving met humanistische waarden opbouwen?

Het antwoord is: we hebben een exit-strategie nodig.

(Wordt vervolgd)