De Degradatie en Restauratie van de Waarheid, een krankzinnige reflectie op de tijd

We leven in een tijd waarin mythen absoluut zijn geworden, en als gevolg is de waarheid gedegradeerd tot mythe. Er is geen onderscheid meer tussen waarheid en mythe, beide vermengen met elkaar en transformeren onze wereld in een oorlog tussen verhalen. Verhaal is werkelijkheid geworden, en degene met de luidste tong bepaalt het verhaal. Om de wereld in een waarheidsgetrouwe staat te herstellen, moeten er mensen zijn die de waarheid koesteren ondanks de omstandigheden waarin ze zich bevinden.

Deel dit artikel

De Degradatie en Restauratie van de Waarheid, een krankzinnige reflectie op de tijd

Wat gaande is is een massale wereldwijde aanval op de waarheid, niet alleen van elites in zwarte pakken, maar van veel mensen om veel redenen in veel variaties.

Vanuit één perspectief - een oppervlakkig perspectief weliswaar, daar ben ik me van bewust - is het begonnen met propaganda via massamedia, waar men mythen verkondigt door middel van propaganda, deze degraderen op hun beurt de waarheid. En nu de waarheid is gedegradeerd, is er geen onderscheid meer tussen waarheid en mythe.

Nu er geen onderscheid meer is, is de propaganda slechts een middel geworden om de bovenstaande situatie in stand te houden. De mensen doen nu de rest en zijn soldaten geworden in de aanval op de waarheid. Ze zijn verdwaald in een doolhof van alles wat in mythe en tegelijkertijd absolute waarheid is veranderd: verwarring heerst. 

Het is in eenvoudige bewoordingen een krankzinnige wereld om in te leven, waarin bijna alle mensen krankzinnig zijn maar denken dat ze gezond zijn. Krankzinnig omdat ze ervan overtuigd zijn de waarheid te bezitten, terwijl ze in feite slechts een armzalig substituut daarvoor hebben, en zo het contact met de realiteit van de dingen hebben verloren.

Maar hoe krankzinnig is een mens die verhaal en narratief als de realiteit identificeert? En wie ben ik om zo'n oordeel te vellen? Kan dit een maatstaf zijn om de waanzin en krankzinnigheid van een mens te identificeren? De mens is nog in staat het huishouden te doen, kan nog functioneren, de mens kan nog liefde voelen en kan nog steeds nadenken.

De mens zit echter wel gevangen in een droom, hij is verdwaalt in wanen, dit kan niet worden verworpen en is een feit.

Dus wat is de waarheid? Dat is moeilijk te zeggen. De waarheid is alsof ze ongrijpbaar is, heel moeilijk om te weten. Tenzij je het first hand objectief ervaart en er geen feiten rond verzint. Tenzij je geen kanten pikt en ervoor kiest boven alle belangen en narratieve uit te stijgen. In dit opzicht is de waarheid transcendentaal. 

Voor de doorsnee mens is de waarheid door de constante stroom aan propaganda en dergelijke als ongrijpbaar geworden. Zijn we dan gedoemd dromers te zijn? Gedoemd om verstrikt te raken in het doolhof van verwarring? Laten we zeggen dat het niet hoeft, omdat we vrij kunnen zijn van dromen, en tegelijkertijd ook onwetend kunnen zijn van de waarheid: zolang we ons bewust zijn van onze eigen onwetendheid zijn we een beetje wakker en hebben we tenminste contact met een fragment van de werkelijkheid.

En hoewel het slechts een fragment is, is het substantieel en significant. Dit omdat het besef van onze eigen onwetendheid onze ogen opent, we komen helder te zien, er ontvouwt zich een opening in de sluier van illusies dat ons natuurlijke zicht belemmert. Het is echter niet zo dat we de waarheid onmiddellijk zullen vinden. Maar we ontwikkelen wel 'een ruggengraat' en stoppen met vallen voor van alles en nog wat. We beginnen na te denken voordat we accepteren, we installeren opnieuw filters in onze geest.

Op deze manier hebben we een kans om de totale vernietiging van de waarheid te stoppen, en als de vernietiging is gestopt, kan het herstel opnieuw beginnen. Een herstel dat bovendien vooral spontaan verloopt, want de waarheid maakt zichzelf namelijk op natuurlijke wijze kenbaar. De leugens, de narratieve, de verhalen dienen hiervoor wel op de achtergrond te verdwijnen: dan treed waarheid op natuurlijke wijze op de voorgrond.

Een enorme hulp in het herstel van de waarheid kan zijn dat wij als mens stoppen met overtuigd te zijn dat we de absolute waarheid in pacht hebben, en stoppen met zo te handelen. Dat we onze onwetendheid komen te erkennen. Een beetje meer eerbied en nederigheid in het omgaan met informatie, in het delen ervan, en het spreken, kan al een enorme impact hebben. Dit kan de informatiecrisis - want dit is de degradatie van de waarheid - al een eerste antwoord bieden.